μεγέθυνση χάρτη

Ένας εύχρηστος, αξιόπιστος και ενημερωμένος οδικός χάρτης - οδηγός.
Περιλαμβάνει χάρτη με όλο το οδικό δίκτυο της Aττικής, σχεδιασμένο σε κλίμακα 1:120.000, χάρτη για την Aθήνα - τον Πειραιά και τα Περίχωρα τους, σε κλίμακα 1:10.800.
Eπίσης αλφαβητικό ευρετήριο οδών - πλατειών / πόλεων - χωριών. Kατάλογο με Xρήσιμες Πληροφορίες για Aρχαιολογικούς χώρους, Mουσεία, Ξενοδοχεία, Nοσοκομεία κ.λπ.

ΜΑΡΑΘΩΝΑΣ. Ακόμα μια περιοχή της Αττικής με πλούσιο ιστορικό παρελθόν είναι ο Μαραθώνας. Η περιοχή του έγινε ευρύτερα γνωστή μετά από την ιστορική μάχη των Ελλήνων με τους Πέρσες που έγινε το 490 π.Χ.
Μπορείτε να ξεκινήσετε την περιήγησή σας από την πεδιάδα του Μαραθώνα, η οποία απλώνεται ανάμεσα στις νότιες πλαγιές της Πεντέλης και τη Νέα Μάκρη. Στην πεδιάδα αυτή, κοντά στον Τύμβο που υψώνεται σήμερα, έγινε η ιστορική μάχη των Αθηναίων με τα περσικά στρατεύματα. Ο ελληνικός στρατός με επικεφαλής τον Μιλτιάδη έστρεψε σε φυγή τους αντιπάλους, ενώ ύστερα, χτυπώντας στο κέντρο της εχθρικής παράταξης, τους διέλυσε ολοκληρωτικά. Δύο χιλιάδες Πέρσες έπεσαν στην πεδιάδα του Μαραθώνα. Την είδηση για την τόσο πολύτιμη νίκη έφερε στους κατοίκους της Αθήνας ο δρομέας Φειδιππίδης, πέφτοντας νεκρός μετά από την πρώτη στον κόσμο "μαραθώνια διαδρομή".
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, οι νεκροί από τη μάχη ενταφιάστηκαν μαζί με τα κτερίσματά τους στον Τύμβο. Οι ανασκαφές του αποκάλυψαν ότι μετά από τις ταφές έγιναν πολλές θυσίες και επιτάφια δείπνα. Αργότερα πάνω από τους τάφους στήθηκε ο Τύμβος, ύψους 9 μέτρων και 50 μέτρα στη διάμετρο. Στην κορυφή του τοποθετήθηκαν οι επιτύμβιες στήλες με τα ονόματα των νεκρών.
Προχωρώντας προς το Μουσείο του Μαραθώνα, θα συναντήσετε άλλους μικρότερους τύμβους, που χρονολογούνται στον 17ο αι. π.Χ. Εδώ έγιναν μεμονωμένες ταφές. Επίσης μπορείτε να δείτε και έναν άλλο τύμβο με θόλο και θάλαμο, που ανάγεται στη μυκηναϊκή περίοδο.
Ευρήματα από πολλές ανασκαφές στεγάζονται στο Μουσείο του Μαραθώνα. Εδώ μπορείτε να θαυμάσετε την εξαιρετικής ποιότητας νεολιθική κεραμική που βρέθηκε στο Σπήλαιο Πανός, τα ευρήματα από τους τύμβους του Βρανά και από το νεκροταφείο της τοποθεσίας Τσέπι, πολλά γεωμετρικά αγγεία από διάφορους τύμβους. Τα γλυπτά των ρωμαϊκών χρόνων, εποχής άνθισης του Μαραθώνα, εκτίθενται στη μεγάλη αίθουσα του μουσείου.
Στην τοποθεσία του Μαραθώνα κατά την προϊστορική εποχή υπήρχε ένας μεγάλος οικισμός με το όνομα Τετράπολη. Στον οικισμό αυτόν ανήκαν τέσσερις δήμοι – ο Μαραθώνας, η Οινόη, η Τρικόρινθος και η Προβάλινθος. Ο οικισμός του Μαραθώνα βρισκόταν κοντά στην παραλία. Στη θέση του οι αρχαιολόγοι αποκάλυψαν έναν λόφο ύψους περίπου 8 μέτρων με τα "στρώματα" που άφησε η κατοίκιση της περιοχής, όπου τα νέα οικοδομήματα χτίζονταν πάνω από τα ερείπια των παλιών.
Στη θέση του οικισμού της Οινόης βρίσκεται το Σπήλαιο Πανός. Τα ίχνη της κατοίκισης που βρέθηκαν στο σπήλαιο ανάγονται στη Νεολιθική εποχή. Μετά από τη νίκη του Μαραθώνα, το σπήλαιο στέγασε το ιερό του θεού Πάνα, ο οποίος, όπως πίστευαν οι Αθηναίοι, τους βοήθησε στη μάχη, προκαλώντας ‘πανικό’ φόβο στους αντιπάλους. Εδώ βρέθηκαν αρκετά αντικείμενα λατρείας του θεού, όπως τα είδωλα, λύχνοι και αγγεία.
ΛΑΥΡΙΟ. Το Λαύριο, μια από τις πόλεις της νεότερης Ελλάδας, βρίσκεται στη νοτιοανατολική παραλία της Λαυρεωτικής χερσονήσου και αποτελεί έδρα του ομώνυμου δήμου. Κατά τη νεότερη εποχή το Λαύριο κατοικήθηκε γύρω στο 1864 και αποτέλεσε ένα σημαντικό μεταλλευτικό και βιομηχανικό κέντρο. Εκείνη την εποχή εδώ ιδρύθηκε η ιταλογερμανική εταιρεία για την εκμετάλλευση μεταλλευμάτων του Λαυρίου. Γύρω από τα ορυχεία συγκεντρώθηκαν πολλές άλλες βιομηχανίες.
Τα τελευταία χρόνια τα περισσότερα από τα εργοστάσια του 19ου αιώνα δε λειτουργούν και η πόλη έχασε το ρόλο που έπαιζε κάποτε στον τομέα της βιομηχανίας.
Η ιστορία του Λαυρίου έχει βαθιές ρίζες και ξεκινάει από το 3000 π.Χ., οπότε άρχισε και η εκμετάλλευση του πλούσιου σε μεταλλεύματα υπεδάφους της περιοχής. Χρησιμοποιώντας πρωτόγονες μεθόδους, οι κάτοικοι του Λαυρίου κατάφερναν να εξάγουν τον άργυρο από ορυκτά πολύ φτωχά σε αργυρούχο μόλυβδο. Τα μέταλλα του Λαυρίου προμήθευαν πολλοί πολιτισμοί του Αιγαίου των προϊστορικών χρόνων.
Η λειτουργία των μεταλλείων συνεχίστηκε κατά τα αρχαϊκά και τα κλασικά χρόνια. Η περιοχή του Λαυρίου έπαιζε καθοριστικό ρόλο στην οικονομική και ιστορική πορεία του κράτους των Αθηνών. Από τον άργυρο του Λαυρίου οι Αθηναίοι έκοψαν τα πρώτα τους νομίσματα, τις γνωστές σε όλη τη Μεσόγειο γλαύκες. Το μέταλλο εξασφάλιζε στο κράτος σχεδόν όλη την πρόοδό του – έπαιζε σπουδαίο ρόλο στην κατασκευή των πολεμικών πλοίων, της πανοπλίας των στρατιωτών, στην οικοδόμηση των κτηρίων, παραγωγή όπλων και εργαλείων.
Κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο τα ορυχεία της Λαυρεωτικής σταμάτησαν να λειτουργούν, επειδή οι δούλοι που εργάζονταν εκεί αυτομόλησαν στους αντιπάλους.
Στη μεταγενέστερη εποχή, γύρω στο 380 π.Χ., η λειτουργία των μεταλλείων άρχισε και πάλι, όμως τα κοιτάσματα είχαν λιγοστέψει και η παραγωγή τους ποτέ πια δεν έφτασε στα επίπεδα που είχε κατά την κλασική εποχή.
Για να γνωρίσετε καλύτερα την ιστορία των μεταλλείων της Λαυρεωτικής, μπορείτε να επισκεφτείτε το ορυκτολογικό μουσείο, που στεγάζει διάφόρα ευρήματα σχετικά με την αρχαία μεταλλευτική δραστηριότητα και τη συλλογή πετρωμάτων της περιοχής.

ΣΟΥΝΙΟ. Το νότιο ακρωτήρι της Αττικής, το Σούνιο, είναι ευρύτερα γνωστό ως χώρος αφιερωμένος στο θεό της θάλασσας τον Ποσειδώνα. Εδώ οι Αθηναίοι έστησαν το ναό του μαζί με το ναό της Αθηνάς που υψώθηκε στο διπλανό λόφο.
Όπως δείχνουν τα ευρήματα, η περιοχή του Σουνίου κατοικήθηκε από τα προϊστορικά χρόνια. Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ευρήματα της περιοχής είναι τα δώδεκα αγάλματα των κούρων, ύψους μέχρι και 3 μέτρα, που βρέθηκαν στο σημείο όπου αργότερα στήθηκε ο ναός του Ποσειδώνα.
Ως ενθύμιο της νίκης στη ναυμαχία της Σαλαμίνας, οι Αθηναίοι έστησαν στο ψηλότερο σημείο του ακρωτηρίου το σύμβολο της ναυτικής υπεροχής – ένα ολόκληρο φοινικικό καράβι.
Την εποχή του Περικλή, το χρυσό αιώνα, στο ακρωτήριο χτίστηκαν οι ναοί του Ποσειδώνα και της Αθηνάς, μαζί με άλλα οικοδομήματα, όπως στοές και προπύλαια. Αυτή την εποχή εδώ υπήρχε ένας πυκνοκατοικημένος οικισμός, που λόγω της τοποθεσίας και της εγγύτητας με τα ορυχεία της Λαυρεωτικής, έπαιζε σημαντικό στρατηγικό ρόλο στη ζωή των Αθηναίων. Από το ακρωτήριο οι Αθηναίοι μπορούσαν να ελέγχουν κάθε πλοίο που έπλεε στο Σαρωνικό κόλπο. Για το λόγο αυτό στο Σούνιο δημιουργήθηκε μια ναυτική βάση με δύο πολεμικά πλοία που φρουρούσαν μόνιμα τα ύδατα στην είσοδο του κόλπου.
Αργότερα, κατά τους Πελοποννησιακούς Πολέμους το ιερό του Ποσειδώνα οχυρώθηκε με τείχη μήκους 400 μέτρων με πύργους και στο χώρο του εγκαταστάθηκε η φρουρά
Μετά τον πόλεμο η κυριαρχία της περιοχής πέρασε στο Δημήτριο Πολιορκητή και το μακεδονικό στρατό.
Στη θέση του ναού του Ποσειδώνα που βλέπουμε σήμερα υπήρχε ένας παλιότερος, του 6ου αι. π.Χ., για την ύπαρξη του οποίου μαρτυρούν τα αγάλματα των κούρων που βρέθηκαν σε αυτό το μέρος.
Ο ναός της κλασικής περιόδου άρχισε να χτίζεται περίπου στα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. και είναι ένας δωρικός αμφιπρόστυλος περίπτερος, με 6 κίονες στις στενές και 13 κίονες στις μακριές πλευρές του. Οι διαστάσεις του ναού είναι 13,47 x 31,12 μ. Ο αρχιτέκτονας του ναού είναι άγνωστος, πιστεύεται όμως ότι είναι ο ίδιος που έχτισε το ναό του Ηφαίστου στην Αρχαία Αγορά, λόγω της ομοιότητας της τεχνοτροπίας. Τρίγλυφα και μετόπες στόλιζαν την εξωτερική πλευρά του, ενώ η εσωτερική πλευρά του πρόναου έφερε μια ζωφόρο με ανάγλυφες παραστάσεις της Κενταυρομαχίας, της Γιγαντομαχίας και των άθλων του Θησέα.
Εκτός από το ναό, στη θέση αυτή σώζονται τα απομεινάρια του οχυρωματικού τείχους και των κτηρίων που διέμεναν οι φρουροί.
Στο γειτονικό χαμηλότερο λόφο βρισκόταν το δεύτερο ιερό του ακρωτηρίου αφιερωμένο στην Αθηνά. Ο ναός της θεάς είχε κίονες μόνο στις δύο συνεχόμενες πλευρές του (ανατολική και νότια) και βρισκόταν σε έναν περίβολο. Εσωτερικά ένα κιγκλίδωμα χώριζε το ναό σε δύο μέρη. Το λατρευτικό άγαλμα της Αθηνάς βρισκόταν στο ανατολικό τμήμα του ναού.
Ο ναός της Αθηνάς σχετίζεται με τον ήρωα του Τρωικού πολέμου Φρόντιδος. Στην επιστροφή του από την Τροία, ο Μενέλαος σταμάτησε στο ακρωτήριο, για να θάψει τον Φρόντιδα, που ήταν ο καπετάνιος του πλοίου του. Σύμφωνα με το μύθο, ο Φρόντιδας σκοτώθηκε εκεί από τα βέλη του Απόλλωνα και πιστεύεται ότι κοντά στο ιερό της Αθηνάς ίσως να ήταν το ιερό του, του πιο ικανού καπετάνιου της εποχής του.