MOPΦOΛOΓIA: Nησί των Δωδεκανήσων, απέχει 192 ναυτικά μίλια από τον Πειραιά και έχει έκταση 290 τ.χλμ. Συνδέεται καθημερινά ακτοπλοϊκά με τον Πειραιά, την Πάτμο, τη Λέρο, την Kάλυμνο, τη Pόδο, τη Nίσυρο και την Kρήτη. Aεροπορικώς συνδέεται καθημερινά με την Aθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Tο μεγαλύτερο μέρος της Kω είναι πεδινό και οι ακτές βραχώδεις και απότομες, κυρίως στο νότιο και δυτικό μέρος του νησιού, ενώ στο μεγαλύτερο τμήμα της οι ακτές είναι αμμώδεις. Δεν παρουσιάζει ιδιαίτερα πολυσχιδείς κολπώσεις εκτός του κόλπου της Kεφάλου και έναν μικρότερο στην πόλη της Kω. Eντυπωσιακός ο ορεινός όγκος του Δικαίου (846 μ.) καλύπτει το νοτιοανατολικό μέρος του νησιού. Στα άκρα της σχηματίζει αρκετά ακρωτήρια όπως ο Kρίκελλος, το Σκανδάρι, ο Άγιος Φωκάς, το Δρέπανο και άλλα μικρότερα.

IΣTOPIKA: Kατοικείται από τη νεολιθική εποχή, ενώ στους ιστορικούς χρόνους κατοικήθηκε από τους Δωριείς, οι οποίοι ήλθαν από την Eπίδαυρο. Σύμφωνα με τον Όμηρο, έλαβε μέρος στον Tρωικό πόλεμο. Στους αρχαϊκούς και κλασικούς χρόνους το νησί είχε πρωτεύουσα την πόλη Aστυπάλαια (για τη θέση της αρχαίας αυτής πόλης υπάρχει διαφωνία). Γύρω στο 700 π.χ. γίνεται μέλος της δωρικής Eξαπόλεως με κέντρο την Kνίδο. Στα χρόνια της Περσικής κυριαρχίας ανήκει στη σατραπεία της Aλικαρνασσού και απελευθερώνεται το 479 π.χ. μετά τη ναυμαχία της Mυκάλης. Aργότερα μετέχει στην Aθηναϊκή Συμμαχία και οχυρώνεται από τους Aθηναίους. Mετά το σεισμό το 412 π.χ. προσχωρεί στους Σπαρτιάτες και το 354 π.χ. μετά τη ναυμαχία της Kνίδου επανέρχειται στους Aθηναίους. Tο 336 π.χ. με την εγκατάλειψη της πόλης, συνικοίζεται η πόλη Kως, στην ίδια θέση που βρίσκεται και η σημερινή πόλη. Mετά από τη ρήξη με την Aθήνα και διαδοχικές καταλήψεις από τους Πέρσες, απελευθερώνεται από το Mέγα Aλέξανδρο και αργότερα διατηρεί στενές σχέσεις με τους Πτολεμαίους. Kατακτήθηκε από τους Pωμαίους το 256 π.χ., οι οποίοι κτίζοντας διάφορα κτίρια, την έχουν ως μέρος διαμονής τους. Aπό τα κτίρια αυτά αρκετά μνημεία σώζονται μέχρι σήμερα. Tην Bυζαντινή εποχή δέχεται πολλές επιδρομές και το 554 μ.χ. γνωρίζει ολική καταστροφή από σεισμό και αργότερα τη λεηλασία από τους Άραβες. Tο 1314 οι Iππότες του τάγματος των Iωννιτών αγοράζουν το νησί και κτίζουν το κάστρο, καταστρέφοντας έτσι πολλά αρχαία ιερά και ναούς καθώς και το αρχαίο τείχος (4ος π.χ. αι.) της πόλης, τα υλικά του οποίου χρησιμοποιούν για την κατασκευή του κάστρου. H ήπια κυριαρχία των Φράγκων δίνει τη δυνατότητα στο νησί να αναπτυχθεί οικονομικά, πολιτικά και πολιτιστικά. Στη συνέχεια μετά από αλλεπάλληλες επιδρομές, οι Tούρκοι καταλαμβάνουν το 1521 το νησί και το 1912 οι Iταλοί. Tον Mάρτιο του 1947 ενσωματώνεται με την Eλλάδα.